LECH WAŁĘSA

 

W 1983 jako lider podziemnej Solidarności otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla. Lech Wałęsa jest jedynym Polakiem wyróżnionym Pokojową Nagrodą Nobla.


                                  
     Lech Wałęsa urodził się w 1943 r. Od 1967 pracował jako elektryk w Stoczni Gdańskiej imienia W.I. Lenina. W grudniu 1970 był członkiem stoczniowego Komitetu Strajkowego, jednak został zwolniony za krytykę działalności związków zawodowych w kwietniu 1976. W latach 1976-1978 pracował w Zakładach Remontowo-Budowlanych, a następnie w gdańskim Elektromontażu (1979). W 1978 był współzałożycielem Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W styczniu 1980 zorganizował w zakładach Elektromontażu Komisję Robotniczą, a w sierpniu 1980 stanął na czele strajku w Stoczni Gdańskiej. Następnie został przewodniczącym Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego (MKS), w którego imieniu podpisał porozumienia z komisją rządową, tzw. porozumienia sierpniowe. W latach 1980-1981 był przewodniczącym Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego i Krajowej Komisji Porozumiewawczej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność". Na I Krajowym Zjeździe Delegatów NSZZ "Solidarność" (5 września-7 października 1981) został wybrany na przewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność". W latach 1980-1981 pracował w Stoczni Gdańskiej. Od 13 grudnia 1981 do 11 listopada 1982 internowany w Arłamowie. Po zwolnieniu powrócił do pracy w Stoczni, kontynuując konspiracyjną działalność związkową. W 1986 utworzył Tymczasową Radę NSZZ "Solidarność", a od 1987 kierował Krajową Komisją Wykonawczą NSZZ "Solidarność". W maju i sierpniu 1988 r. inspirował strajki robotnicze w Stoczni Gdańskiej. W grudniu 1988 powołał Komitet Obywatelski przy przewodniczącym NSZZ "Solidarność". Od 1988 brał udział w negocjacjach z władzami komunistycznymi, zakończonych porozumieniami Okrągłego Stołu. W Sejmie X kadencji (1989-1991) doprowadził do koalicji Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego i Stronnictwa Demokratycznego oraz powołania rządu Tadeusza Mazowieckiego (12 września 1989). W 1990 na II Zjeździe NSZZ "Solidarność" został wybrany na przewodniczącego związku. Od grudnia 1990 do grudnia 1995 pełnił urząd prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Wspierał przebudowę gospodarczą i ustrojową Polski (zwolennik systemu prezydencko-parlamentarnego). Zainicjował powstanie Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform, Instytutu im. Lecha Wałęsy (1995) i Chrześcijańskiej Demokracji III Rzeczypospolitej Polskiej (3 października 1997). Wspierał działalność przedwyborczą Akcji Wyborczej Solidarność. W 1983 został uhonorowany pokojową Nagrodą Nobla. Jest także Oficerem francuskiej Legii Honorowej i Doktorem honoris causa kilkunastu uniwersytetów, m.in. Uniwersytetu Columbia (1981), Uniwersytetu Katolickiego w Leuven (1982), Uniwersytetu Harvarda (1983), Uniwersytetu Gdańskiego (1990). Napisał kilka autobiografii: Droga nadziei (1987), Droga do wolności (1991), Wszystko, co robię, robię dla Polski (1995).

źródło informacji: Internet